Onimusha 2: Het Lot van de Samurai Review - Nog Steeds Meester van het Zwaard
Ik heb jaren gewacht tot Capcom zich zou herinneren dat Dead Rising bestond en eindelijk iets met de serie zou doen, dus ik ben me goed bewust van de strijd die fans van slapende IP's doormaken. Frank West is daar slechts één voorbeeld van, want geliefde series zoals Dino Crisis, Viewtiful Joe, Lost Planet en zelfs Capcoms eigen mascotte Mega Man hebben allemaal meer dan een decennium op de plank gelegen.
Hoewel ik bekend ben met het grootste deel van Capcoms oudere spellen, is er één serie aan mij voorbijgegaan - Onimusha. Tot de aankondiging van vorig jaar van een langverwachte nieuwe aflevering, hebben Onimusha-fans het waarschijnlijk nog erger gehad dan de fanatieke Dino Crisis-aanhangers, aangezien de laatste hoofdgame al in 2004 werd uitgebracht.
Sindsdien bestaat de serie alleen uit heruitgaven en slecht gepromote remasters, waardoor het moeilijker is dan nodig voor aspirant-samurai zoals ik om het zwaard te beheersen. Dat verandert eindelijk, want net op tijd voor een gloednieuw spel heeft Capcom meer moeite gedaan om Onimusha terug te brengen dan ooit in de afgelopen jaren. Na zes lange jaren geleden de eerste Onimusha te hebben geremasterd, keert de serie eindelijk terug met een even indrukwekkende, zij het simplistische, heropleving van de opvolger, Samurai’s Destiny.
Klassieke Capcom Corniness met veel hart
Onimusha 2: Samurai’s Destiny speelt zich af na het eerste spel en volgt Oda Nobunaga in zijn voortdurende zoektocht om Japan te veroveren en te verenigen, dit keer echter met een bovennatuurlijk Genma-leger aan zijn zijde. Onderweg slacht Nobunaga het dorp Yagyu af, de thuisbasis van protagonist Jubei, die vervolgens op een queeste voor wraak gaat en onderweg veel interessantere personages tegenkomt dan de wraakzuchtige held.
Hoewel Jubei minder persoonlijkheid heeft dan een plank hout, afgezien van wat occasionele brutale opmerkingen, bleek het verhaal van Onimusha 2 een van de grootste verrassingen te zijn. Terwijl de donkere en sombere intro je misschien doet denken dat je een serieuze, no-nonsense reis tegemoet gaat, weet Samurai’s Destiny de meer dramatische momenten te balanceren met een heerlijk luchtige toon die perfect past bij de berucht cheesy dialogen en personages.
De stemacteerprestaties kunnen soms lijken alsof ze onbewust slecht zijn, maar alle grappen en zelfbewuste gevatte opmerkingen maakten duidelijk dat Capcom precies wist wat het hier deed.
Van willekeurige robotpaarden die uit het niets verschijnen tot Jubei die vijanden uitscheldt omdat ze rare mensen zijn, Onimusha 2 hield me veel meer geboeid dan ik had verwacht, dankzij de memorabele personages en momenten. Humor is misschien de troef van Onimusha, maar het verhaal is meer dan alleen een grap. Ik gaf om metgezellen zoals Oyo, Ekei en Magoichi, en keek uit naar hun sympathieke luchtigheid tussen de Resident Evil-achtige grimmige sfeer die je voelt tijdens het gewone spel.
Meer Dan Alleen Samurai Resident Evil
Over Capcoms kroonjuweel van horror gesproken, dat vergelijk is zo ongeveer het enige dat ik over Onimusha wist voordat ik erin dook. Als je in hetzelfde schuitje zit en de reeks nog nooit hebt gespeeld, zul je misschien verrast zijn over hoe gelijk Samurai’s Destiny is aan de klassieke Resident Evil-games, met zijn krappe ruimtes, vaste camerahoeken, op items gebaseerde puzzels en zelfs het genezen met kruiden.
Naast het voor de hand liggende, zoals de feodale Japanse setting en het duidelijke gebrek aan zombies, onderscheidt Onimusha zich het meest door de melee-gerichte gevechten. Terwijl gevechten eenvoudig beginnen met eenvoudige zwaardbewegingen en blokken, worden de dingen snel interessanter en bevredigender dankzij magie, geladen bewegingen en een reeks wapens. Het enige nadeel is dat meer chaotische gevechten soms frustrerend kunnen worden als de camera zich niet gedraagt, wat vaker gebeurt dan ik zou willen.
Gelukkig begon de trillende camera me niet al te veel te irriteren, want de meest interessante mechaniek van Onimusha, de Issen-kritieke aanvallen, maakte dat ruimschoots goed. Jubei kan vijanden onmiddellijk doden door net voor het moment dat hun aanval raakt te slaan, wat erg uitdagend maar ongelooflijk bevredigend is om onder de knie te krijgen. Combineer dat met lastige vijanden overal, en Onimusha’s precieze en vaardige gevechten maken het veel meer dan alleen een samurai-versie van Resident Evil.
Een andere belangrijke mechaniek en een basis van de serie waar ik van hield, is het opnemen van zielen, waarmee je gezondheid, mana en upgradepunten kunt verzamelen ten koste van het blootstellen van jezelf aan schade.
Een waardige remaster met weinig extra's
Hoewel gevechten fantastisch kunnen zijn, zijn het in Onimusha 2 vooral de diepgaande metgezellenmechanieken die eruit springen. Elk van de vier metgezellen kan geschenken ontvangen om je band met hen te versterken, wat je items oplevert en kan leiden tot een grotere rol van hen in het verhaal en zelfs hun eigen speelbare secties. Natuurlijk moet je ook moeite doen om te leren wat ze leuk vinden, maar het is desalniettemin een verrassend ander pijler van Onimusha 2.
Een van mijn favoriete onderdelen van het metgezellensysteem is hoe elk personage specifieke reacties heeft op de cadeaus die je ze geeft. Weer iets wat ik niet echt had verwacht van een 21 jaar oud spel.
Wat minder verrassend is aan Samurai’s Destiny is hoe het is geremasterd. Afgezien van de HD-graphics en snelle laadtijden, is er hier niet veel extra inhoud, behalve een galerij, moeilijkere moeilijkheidsopties en vroegtijdig ontgrendelbare minigames die alleen de meest fanatieke fans zullen waarderen. De herziene wapenwissel is de enige noemenswaardige verandering, die de gameplay soepeler maakt en het constant door menu’s bladeren bespaart.
Gezien hoe lang Onimusha-fans hebben gewacht op de terugkeer van Samurai’s Destiny op moderne platforms, voelt het gebrek aan significante bonussen niet als een groot probleem. Meer dan iets anders liet het me eindelijk een briljant unieke serie ervaren die ik jarenlang had gemist.