Het moeilijkste puzzelstuk van Split Fiction is het navigeren door de pas van een vriend
Ik begon Split Fiction te spelen, en het is net zo goed als iedereen zegt. Natuurlijk, het schrijven is een beetje geforceerd, maar dit is een Hazelight-spel. Wat had je verwacht? We zijn hier voor geweldige coöperatieve gameplay, niet voor een meeslepend verhaal dat meer is dan een pastiche van wat er eerder is gebeurd.
Voordat een van mijn vermoedens ook maar bevestigd was, terwijl ik me voorbereidde op een wereld vol creatieve puzzels en nog creatievere oplossingen, kwam ik een struikelblok tegen. Ik kon niet uitvinden hoe ik de Friend’s Pass aan de praat kon krijgen.
Wat is de Vriendenpas van Split Fiction?
Friend’s Pass is tegelijkertijd het meest creatieve idee van Split Fiction en zijn eigen grootste vijand. Eén speler - dat ben ik - heeft het spel gekocht. Hun vriend - dat is mijn vriend - wil meedoen. Het is echter zo'n half uur rijden naar elkaars huizen, en we hebben andere dingen te doen. We willen op afstand spelen, gebruikmakend van de online diensten die veel spellen aanbieden.
Friend’s Pass is een initiatief van EA waarmee een speler die het spel heeft gekocht het kan delen met iemand die het nog niet heeft. Het werkt in feite zoals couch co-op dat vroeger deed. Mijn vriend kan op afstand meedoen aan mijn spel van Split Fiction, alsof hij naast me op de bank zit.
Persoonlijk is dit fantastisch. Mijn broer en ik regelden wekelijkse bijeenkomsten om samen It Takes Two te spelen, en we hadden er veel plezier mee. Behalve het deel waarin we een schattige olifant uit elkaar haalden. Na die traumatische ervaring hebben we het spel uitgezet en een paar rustgevende potjes FIFA gespeeld.
Mijn broer is nu een beetje verder weg verhuisd, dus belde ik mijn oudste vriend om hem te vervangen. Dit is de vriend die me kennis heeft laten maken met console-gaming toen ik thuis alleen een handheld mocht gebruiken. We hebben als kinderen talloze logeerpartijen gehad, waarbij we het potlood op Spider-Man doorgaven, ons een weg baanden door een ongelooflijk middelmatige maar voor een negenjarige spannende Eragon-game, en tegen elkaar vochten in Godzilla. Ik weet niet zeker of het Destroy All Monsters of Save the Earth was, maar het was ontzettend leuk.
In de coöperatieve verhaalmodus van Eragon ontkoppelde ik vaak mijn controller tijdens moeilijke platformsecties en sloot hem opnieuw aan zodra mijn vriend ze had voltooid, om te verschijnen na de lastige sprongen die mijn tienerbrein in de war brachten. Of misschien was de game gewoon een beetje slecht. Hoe dan ook, we zijn er doorheen gekomen.
Hoe je de toegangspas van de vriend van Split Fiction kunt laten werken
Eerst moesten we vrienden worden op EA. Dat is een vrij eenvoudige vereiste, toch? Fout. Hoewel ik hem als vriend kon toevoegen via Split Fiction, kon hij het alleen accepteren door zijn pc op te starten, Origin te installeren en naar mijn verzoek te navigeren. Goed, nu kunnen we spelen.
We waren opnieuw voortijdig. Ik probeerde hem aan mijn spel toe te voegen. En weer. Er verschenen geen meldingen op zijn scherm. Gelukkig onthulde een snelle Google-zoektocht het probleem: hij zit op de PS5 en ik op de Xbox Series X. Zodra hij crossplay-uitnodigingen in zijn instellingen had ingeschakeld, begonnen de meldingen te verschijnen. Maar slechts kort.
De uitnodiging om te spelen verscheen een fractie van een seconde op zijn scherm. Het was alsof het een soort straf-rhythmusspel was, waarin we de vertraging van ons WhatsApp-gesprek, het juiste moment om uitnodigingen te sturen en zijn reacties op de melding die opduikt, moesten navigeren. Maar zelfs wanneer het hem lukte om het juiste moment te raken, konden we nog steeds geen verbinding maken.
Soms kregen we een laadwieltje te zien, soms kregen we een volledige foutcode. Het wilde gewoon niet werken. Toch bleven we volhouden, Googelden we en bleven we proberen. Uiteindelijk kregen we verbinding. Er was geen truc of hack, we bleven gewoon hetzelfde steeds opnieuw proberen. Zo veel voor Einsteins theorie van waanzin, hè?
Daarna was het spel een fluitje van een cent. We hebben ongeveer een kwart van het spel in één avond gespeeld en hadden een geweldige tijd. De puzzels waren leuk, een paar waren enigszins uitdagend, en we stierven op allerlei hele domme manieren. Het was precies het nostalgische plezier waar we op hoopten. Maar ik kijk er niet naar uit om het opnieuw te doen.
Ik kan niet wachten om meer Split Fiction te spelen met mijn maat, maar ik weet dat we weer door dat hele verbindingsgedoe heen moeten. De vorige keer kostte het ons 40 minuten! Hoewel we deze keer niet door de EA-hoepels hoeven te springen, verwacht ik nog steeds dat het even duurt. Het is het gedoe waard om het spel te spelen en ons de prijs van een triple-A-videogame te besparen, maar de service had een stuk soepeler gekund, om het zacht uit te drukken.