Final Fantasy en Chocobos brachten me terug bij MTG

Samenvatting

• MTG x FF set brengt nostalgie en opwinding terug voor deze voormalig speler
• Landfall-mechanica + Chocobos=Verpletter
• Werk.

Ik kocht mijn eerste Magic: The Gathering-deck in het voorjaar van 1999, op de jonge leeftijd van 14. Net als bij de meeste dingen in die periode van vroege adolescentie, was groepsdruk een belangrijke factor waarom ik de enige boekhandel van mijn geboorteplaats binnenstapte en een pakketje karton van tien dollar kocht. Destijds was een crossover met series zoals Final Fantasy of iets dergelijks nog maar een verre droom.

Al mijn vrienden begonnen dat jaar met Magic spelen, en als een onhandige nerd met een komvormig kapsel voelde het als een kans om contact te maken en erbij te horen. Ik had geen idee dat één aankoop me zou leiden naar een decennialange weg van foil zeldzame kaarten, slechte financiële keuzes en competitieve teleurstellingen. Ik ben vaker gestopt met MTG spelen dan ik kan tellen, meestal om dezelfde redenen als de meeste mensen: de sunk-cost fallacy begint je uit te putten en je beseft dat je de koning bent van een triest, kartonnen heuveltje.

De laatste keer dat ik stopte met spelen was in 2014, na wekenlang kaarten te hebben gekocht die nodig waren om mijn groen/witte Selesnya-token-gegenereerde deck te maken...

...die in de eerste ronde van een toernooi verloor van een 14-jarige die een combo-deck met 40 land speelde. Ik stond op en liep weg, en pakte het spel pas weer op nadat Covid toesloeg. Noem het frustratie, ego, of simpelweg het besef dat ik mezelf had toegestaan om te veel te focussen op een hobby die mij niet kon terugliefhebben. Pas bij de aankondiging van een Magic: The Gathering-set gebaseerd op de werelden van Final Fantasy spitste ik mijn oren, en hoorde ik een bekende klank in de wind. Eén enkel woord, echoënd door de eeuwen, bracht me terug naar dat gevoel waarin ik weer in de schoenen stond van dat kind met de komvormige coupe.

Wark. Luister, hoor de Chocobo roepen.

Magic: The Gathering x Final Fantasy Unite

Het volgende jaar nadat ik voor het eerst in de wereld van verzamelbare kaarten had gestapt, beleefde ik weer een primeur. In het jaar 2000 werd Final Fantasy 9 uitgebracht, mijn eerste spel in de reeks en degene die de grootste indruk op mijn hart achterlaat. Die zomer was een waas van late nachten, nutteloze PlayOnline fysieke gidsboeken, en een heleboel Choco Hot & Cold mini-games. Dit ene RPG zou mij op een levenslange weg van liefde voor het genre zetten, zelfs nu ik Final Fantasy sinds een proefperiode van 60 dagen van Final Fantasy 14 niet meer serieus heb aangeraakt.

En nu zitten we 25 jaar na mijn eerste kennismaking met Final Fantasy 9. Dat is een hele studietijd. In die tijd ben ik getrouwd, hebben we vier katten geadopteerd, een hypotheek afgesloten en een heel leven geleefd. Toch is er iets aan het opnieuw duiken in de games en hobby's van mijn jeugd, zelfs nu, dat me een klein oppepper geeft. Zelfs als ik me zorgen maak dat die hobby mij misschien is voorbijgegaan.

Stel je mijn opwinding en angst voor bij het zien van de aankondiging dat Final Fantasy en Magic: The Gathering recht op elkaar zouden afstormen. Ik was al geïntrigeerd geraakt door hoezeer MTG zijn mechanieken en speelmodi had uitgebreid sinds de laatste keer dat ik het spel had gespeeld. In die tijd waren spelers naar Ravnica gegaan en weer teruggekeerd, zagen ze Urza opnieuw in de schijnwerpers treden (zowel ten goede als ten kwade), en groeide Commander als format uit tot een financieel machtig fenomeen.

Maar hier is het punt: ik ben bijna 40 en heb geen speelgroep. Ja, ik heb vrienden die Magic spelen en dat is op zich prima, maar het voelde alsof mijn dagen van Friday Night Magic en het doorzoeken van dozen met losse kaarten voorbij zouden moeten zijn. Het is één ding om een hobby zoals TCG's op te pakken als je een groep hebt die je motiveert om te spelen, verzamelen en te obsesseren. Het is iets heel anders wanneer je Commander-decks op Amazon begint te kopen en beseft dat het je kat leren om landen voor mana te tappen hoogstens zinloos is.

Zou dat me tegenhouden? Natuurlijk niet. Ik moest weten wat Final Fantasy letterlijk op tafel kon brengen. Ik downloadde Magic Arena tijdens de start van het Final Fantasy release-evenement en voelde meteen alsof ik terug in de tijd was gereisd.

En net als de meeste doorgewinterde FF-fans werd ik weer opnieuw verliefd op het kenmerkende wezen van de serie: de geelgevederde vriend van iedereen, de chocobo.

Landfall, Chocobo's en Jij

Wat de Final Fantasy-geïnspireerde Magic: The Gathering-set goed doet, is de thematische gameplay. Van Clouds grote, domme zwaard tot Aerith die alleen nuttig is wanneer ze sterft, de set zit vol knallers. Maar degene die mijn hart het meest raakt, zijn de landfall-mechanieken die de iconische vogel van Final Fantasy tot leven brengen... net voordat je je tegenstander te pletter slaat met chocobo’s.

Immers, waar één of twee chocobo's samenkomen, kom je onvermijdelijk met meer terecht. Ik begon meteen te experimenteren met een groen/wit/blauw deck met een mix van landfall en token-generatie, met één bekende chocobo die mijn spreekwoordelijke aanval leidde. Choco, Zoeker van Paradijs is niet alleen gebaseerd op mijn favoriete mini-game uit mijn favoriete Final Fantasy, maar het is er ook een die perfect weergeeft hoe de mechanieken van Magic: The Gathering zouden moeten zijn.

Met een omgezette mana-kost van 4 is Choco een vroege verrassing die je in staat stelt een tegenstander te overweldigen als ze je chocobo-stampede niet hebben kunnen bedwingen. Landfall-kaarten bouwen snel momentum op, vooral in combinatie met nieuwe favorieten uit de Final Fantasy MTG-set, zoals Ride The Shoopuf en Summon: Fenrir. Plotseling maakt een kleine 0/1 vogel, die je tegenstander niet serieus nam, deel uit van een golf van momentum die een spel al op beurt 6 kan doen eindigen.

En laat me je vertellen: er is geen groter gevoel van euforie op deze planeet dan het zien draaien van de radertjes in het hoofd van je tegenstander wanneer ze beseffen dat je Sidequest: Raise a Chocobo hebt voltooid en het veld hebt overspoeld met grote, gespierde vogels. Chocobo-decks hebben een grote verscheidenheid aan manieren om te winnen, of het nu is door je tegenstander te overrompelen met aantallen of door snel één gigantisch wezen uit te spelen, zoals Mossborn Hydra.

Dek

8 Forest (FIN) 306

8 Island (FIN) 297

1 Hoofdstad (FIN) 274

3 Guadosalam, Farplane Gateway (FIN) 281

2 Crossroads Village (FIN) 276

2 Terramorphic Expanse (J25) 156

3 Bushwhack (FDN) 215

1 De Aardekristal (FIN) 184

1 Reizen door de Overwereld (KLAAR) 82

2 Reizende Chocobo (FIN) 210

2 Prishe's Zwervingen (FIN) 193

1 Bereik de Horizon (FIN) 195

2 Bristly Bill, Spine Sower (OTJ) 157

3 Sazh's Chocobo (FIN) 200

2 Rijd de Shoopuf (FIN) 197

2 Zijmissie: Kweek een Chocobo (VOLTOOID) 201

1 Bartz en Boko (FIN) 175

2 Mossborn Hydra (FDN) 107

3 Chocobo Trap (FIN) 178

2 Je staat er niet alleen voor (FIN) 44

2 Choco, Zoeker van het Paradijs (FIN) 215

2 Oproepen: Fenrir (FIN) 203

2 Gysahl-groenten (FIN) 190

1 Sazh Katzroy (FIN) 199

2 Ambrosia Whiteheart (FIN) 6

Dit is het meest plezier dat ik in lange tijd heb gehad met een kaartspel - zozeer zelfs dat ik meteen in de gerangschikte modus van MTG Arena sprong en genoeg succes had om in hoog goud te eindigen voor het seizoen. Natuurlijk heeft het deck zwakke punten: goedkope verwijderingskaarten zoals Go For The Throat, slechte beginhanden, of gewoon niet genoeg land trekken. Toch heb ik gemerkt dat het deck veel meer raakt dan mist.

En wanneer het toeslaat? Oh jongen, kijk uit voor de dopamine.

Belangrijker nog, ik heb plezier op mijn eigen voorwaarden met een spel dat soms te veel van zijn spelers vraagt. Tussen het bijhouden van elke set, de prijs van kaarten op de secundaire markt, en dan de daadwerkelijke spelers zelf, kan het veel zijn om te beheren.

Toch ben ik hier, vrolijk voortdobberend met mijn chocobo's zonder enige zorg in de wereld. Het allerbeste is dat de komst van MTG Arena als een echte, volwaardige vervanging voor fysieke Magic: The Gathering een echte redding is. Ik betrapte mezelf erop dat ik MTG speelde op het strand tijdens de Vierde van Juli-vakantie, tegenstanders verpletterend zonder enige zorg in de wereld. Vergeet vliegende auto's of robotbutlers, Magic kunnen spelen waar ik maar wil is echt de toekomst die we verdienen.

Let op, ik zeg niet dat ik plotseling de beste kaartspeler ter wereld ben. Seto Kaiba gaat niet binnenkort van een brug springen om me tot verlies te dwingen.

Maar ik herinner me nog hoe het was in die vreemde, zwoele zomer van 2000 toen alles nog zo ver weg leek. Dat is iets om vast te houden, zelfs als het zo etherisch is als de veer van een zwarte chocobo.