Avoweds "slechte" einde zou een van de beste in de gamegeschiedenis zijn, als het het verdiende
Ondanks dat het beweert meerdere eindes en verschillende paden te hebben, onthult het slot van Avowed zijn aangeboren oppervlakkigheid. Je zou het gevoel kunnen hebben dat je een rol speelt tijdens elk gesprek, maar dat doe je eigenlijk niet - alles leidt naar hetzelfde einde. Dit leidt tot twee basisuitkomsten: Goed en Slecht. En met Slecht bedoel ik absoluut hilarisch.
Je krijgt in Avowed niet veel keuzes. De aantrekkingskracht, voor degenen voor wie het spel werkt, komt voort uit hoe sterk de illusie is. Met de mogelijkheid om onbeschoft, pedant en manipulatief te zijn in plaats van de gebruikelijke ‘aardige’ of ‘aardige, maar arrogante’ opties, speel je het op jouw manier, zelfs als we allemaal dezelfde richting opgaan. Aan het einde krijg je een keuze tussen twee verschillende paden, maar zelfs dan wilt het spel duidelijk dat je voor één specifieke optie kiest.
Avowed heeft niet de diepgang voor zijn eigen einde
Spoilers volgen voor Avowed
Door het hele Avowed-gevoel heen lijken je metgezellen een paar centimeter tekort te komen ten opzichte van waar ze zouden moeten zijn. Twee van de vier hebben zelfs helemaal geen zijmissies, en het duo dat dat wel heeft, voelt beide vrij kort en basaal aan. Wanneer je wordt gevraagd om een beslissende keuze te maken in Galawain’s Tusks die het lot van Marius’ volk fundamenteel verandert, bromt hij slechts lichtelijk als je het oneens bent met hem. Dat is alles aan onenigheid dat je ooit krijgt, voor wat dan ook - behalve het einde.
Je hebt nooit het gevoel dat je het volledige verhaal krijgt in Avowed. Je wordt voortdurend verteld over de kwaadheden van de Aedyranen, maar in andere RPG's zou je verwachten dat een van de metgezellen een beetje balans in het verhaal brengt. Een Aedyran zelf die dingen in perspectief plaatst, een voormalig lid van de Steel Garrote die kan betogen dat de soldaten ooit wel wat goeds deden, of zelfs een sympathisant met een ander perspectief. De beste slechteriken beschouwen zichzelf tenslotte niet als slechteriken. Maar Avowed maakt geen ruimte voor nuance.
Dit brengt ons naar ons einde. Terwijl we de Tuin verlaten, komen we terug om te ontdekken dat er meer tijd is verstreken en dat de oorlog door de Levendige Landen heeft gewoed. Op een interstellaire manier zijn we veel langer weggeweest dan we hadden gedacht. Dit leidt tot een plotselinge confrontatie met Inquisiteur Lodwyn, waarbij je je een weg moet vechten door een klein groepje van de Steel Garrote voordat de ultieme confrontatie van het spel plaatsvindt. Maar voordat je op pad gaat voor deze laatste missie, heb je een keuze - beslis om Lodwyn te doden, of neem haar kant. Als je haar steunt, ontwikkelt je team voor het eerst ruggegraat en laten ze je alleen doorgaan. En mensen, dat is waar het echt, echt grappig wordt.
Aan Lodwyn Kiezen Geeft Avowed Zijn Vreemdste, Domste Einde
Als je tegen Lodwyn vecht, dan vecht je tegen haar. Lekker eenvoudig. Het is een behoorlijk spectaculaire eindspelstrijd met een passend sinister monoloog en meerdere fasen. Alles wat je wilt in een RPG-einde. Als je er echter voor kiest om aan Lodwyn's kant te staan, gaat het op een duidelijk andere weg.
Alleen ten strijde trekken tegen haar, gelooft ze niet dat je met goede bedoelingen komt. Ze betwijfelt je loyaliteit en laat je smeken om haar te dienen. Ze gelooft je smeken niet en laat je harder smeken. En opnieuw. En opnieuw. Luidruchtiger! Harder! Het begint minder te voelen als twee commandanten die elkaar op het slagveld ontmoeten en meer alsof je in haar kerker bent, vastgeketend aan een Sint-Andrieskruis, met een creditcardabonnement op haar vieze sokken. Vervolgens, om deze onderdanige onderwerping verder te bevorderen, laat ze je knielen. Als je op enig moment weerstand biedt tegen deze vernedering, zul je haar alleen moeten bevechten. Echter, het helemaal meegaan ontgrendelt een andere afloop.
Als je ermee instemt om te knielen, trekt Lodwyn haar zwaard om je te zalven als haar ridder, waarmee ze je dienstbaarheid aan haar zaak bevestigt. In plaats van je echter daadwerkelijk tot ridder te slaan, hakt ze gewoon je hoofd af en gaat het scherm op zwart - het einde.
Als Avowed een beter spel was, denk ik dat ik dit zou beschouwen als een van de beste videogame-eindes aller tijden. Aan de kant van de slechterik staan en onceremonieus geëxecuteerd worden in een cutscene? Het is briljant subversief en donker grappig. Oh, je dacht toch niet dat er gevolgen zouden zijn? Grapje!
Het probleem is dat deze besluitvormingszekerheid, diepgang en gevoel voor consequenties nergens anders aanwezig zijn. Je krijgt nooit de kans om het perspectief van de Aedyranen te waarderen (totdat je het aan het einde doet), je krijgt nooit te zien hoe je metgezellen zich als echte mensen gedragen (totdat je dat aan het einde doet), en je krijgt nooit echt te maken met de gevolgen van de keuzes die je maakt (totdat je dat aan het einde doet). Dat maakt het briljante ongeëerd en daardoor minder briljant en meer grappig. Het komt uit het niets, en hoewel het zeker voor een lach zorgt, voelt het niet alsof het bij Avowed past. Uiteindelijk is het gewoon weer een voorbeeld van het potentieel van het spel dat nooit wordt benut.