De ongelooflijke vernietiging van Donkey Kong Bananza maakt het veel spannender dan een nieuwe 3D Mario

Voordat we gisteren naar de Switch 2 Direct gingen kijken, had iedereen zijn eigen verlanglijstje van wat ze wilden zien. Hoewel ik er zeker van ben dat niet veel mensen mijn keuzes van Splatoon 4, een GTA 5-port of iets uit Kingdom Hearts hadden, was het ene spel dat iedereen verwachtte te zien een nieuwe 3D Mario.

Elke keer dat een nieuwe Nintendo-console wordt gelanceerd, volgt er gegarandeerd een grote hoofd-Mario-game, of wordt deze op zijn minst in de toekomst in de schijnwerpers gezet. Of dat zou je denken. Toen de Direct een grote onthulling suggereerde en een kleurrijke wereld liet zien die perfect leek voor platformavonturen en rechtstreeks uit Odyssey leek te komen, was ik er zeker van dat de snor dragende loodgieter zich klaarmaakte voor zijn grote Switch 2-debuut.

Maar in plaats van de voor de hand liggende Odyssey-vervolg, geeft Nintendo’s eerste grote platformgame voor de Switch 2 een andere van zijn mascottes de kans om te schitteren door Donkey Kong uit zijn post-Tropical Freeze-pensioen te halen met Donkey Kong Bananza. Bananza is niet alleen de eerste exclusieve platformgame op de Switch 2, maar alle aanwijzingen, zoals de engine en zelfs het lettertype dat tijdens dialogen wordt gebruikt, wijzen erop dat het ontwikkeld wordt door het Odyssey-team.

Ik wilde al jaren dat Donkey Kong zijn langverwachte comeback zou maken, maar zelfs als een toegegeven DK-fan was ik verrast om te zien dat Nintendo zo’n grote sprong waagde voor de lancering van zijn meest verwachte console. Mario zou een veilige en publiektrekkende keuze zijn geweest, maar na het spelen van Bananza tijdens een recent Switch 2-preview-evenement ben ik ervan overtuigd dat ze de juiste keuze hebben gemaakt door volledig voor Kong te gaan.

Donkey Kong heeft er nog nooit beter uitgezien

Voordat ik inga op waarom Bananza mijn meest verwachte Switch 2-game is, moeten we eerst de Rambi in de kamer bespreken - Donkey Kong’s redesign. DK’s zachtere uiterlijk was controversieel toen het debuteerde, maar Bananza bewijst meteen dat het de juiste keuze was. De stropdas dragende aap heeft gewoon nog nooit zoveel persoonlijkheid en charme gehad als hier, en dat zeg ik als iemand die alle woorden van de DK Rap kent.

Of je nu een fan bent van DK's nieuwe uiterlijk of niet, Bananza is prachtig. Het is echt een showstuk voor de verhoogde kracht van de Switch 2 met levendige kleuren, vloeiende animaties en, het belangrijkste, een soepele framerate. Mooi uiterlijk en geluid zijn standaard voor een first-party Nintendo-game, maar ik was verrast hoe indrukwekkend de technologie achter Bananza is, vooral hoe het omgaat met vernietigbaar terrein.

Passend bij een personage dat bekendstaat om het slaan van zijn handen op de grond en het gooien van vaten, is vernietiging het hele idee in Donkey Kong Bananza. Van wat ik heb gespeeld, kan bijna de hele wereld worden verpulverd, geslagen, uit elkaar getrokken om als projectielen te gebruiken en zelfs doormidden geboord. DK laat overal waar hij gaat een spoor van vernieling achter, en Bananza verwerkt terreindeformatie in Red Faction: Guerrilla-stijl zonder een moment over te slaan.

Baanbrekend... Letterlijk

Mijn eerste kennismaking met de verwoesting die Donkey Kong kan aanrichten, was aan het begin van mijn preview, waar DK zich in een strak verpakte mijn bevond die aan stukken geslagen kon worden om een pad vooruit, omhoog en omlaag te creëren terwijl je op zoek gaat naar het equivalent van de Ster in het spel, Banana Gems. Afgezien van de onbreekbare laag vloer en enkele specifieke grenzen, kon DK naar hartenlust slaan, wat nooit saai werd, ongeacht hoeveel tijd ik eraan verspilde.

Op veel manieren doet de vrije destructie en de kans die het biedt voor spelersexpressie me denken aan het objectbouwen in Tears of the Kingdom en hoe stilletjes indrukwekkend het was dat de Switch zo'n grote en uitgestrekte wereld aankon. Bananza's destructie is vergelijkbaar, maar terwijl Zelda de Switch zeker tot het uiterste duwde, voelt DK's nieuwe avontuur alsof het slechts het oppervlak van wat de Switch 2 kan, raakt (of slaat).

Hoewel vernietiging duidelijk een groot onderdeel van Bananza is, is het niet zomaar een opgekalefaterde techdemo. Zodra ik buiten de mijnen kwam en naar een grotere, open level ging, kon ik de bewegingsmogelijkheden van DK ervaren en een goed beeld krijgen van waar Bananza om draait, en daar begonnen de Odyssey-sferen echt door te schemeren.

Maak je geen zorgen, het gaat niet alleen om vernietiging

Het eerste element dat me deed denken aan Mario en Cappy was de wereld zelf, die een groot eiland was vol met verschillende taken die Bananenstenen belonen, net als de Manen. Ondanks de focus op het besturen van een groter beest dat in een oogwenk chaos veroorzaakt, is DK verrassend behendig en beschikt hij over een heleboel verschillende vaardigheden, van eenvoudige rollen en sprongen tot meer vaardigheidsgerichte technieken zoals stukken aarde uit de grond trekken en er als een grote Beyblade op rondrijden. Zoals je je kunt voorstellen, deed ik dat constant.

Hoewel de missie die ik op het eiland speelde niet al te zwaar was en mij liet leren hoe ik Bananza's equivalent van bommen moest gebruiken, viel het toch op als iets bijzonders dankzij hoe alle spelmechanieken en functies samenkwamen. De indrukwekkende technologie en prachtige, vernietigbare wereld zijn één ding, maar het combineren daarvan met hoe geweldig het voelt om DK te besturen en hoeveel manieren er zijn om met de wereld te interageren, doet me denken aan een mix tussen Super Mario Odyssey en Tears of the Kingdom.

Mijn tijd met Donkey Kong Bananza kwam helaas tot een einde kort nadat ik een enorm gebied diep onder de grond had ontdekt dat ik wanhopig verder wilde verkennen, maar alles wat ik speelde deed me denken dat Nintendo hier een winnaar in handen heeft. Het is misschien niet de Mario waarop we allemaal hadden ingezet, maar Bananza is precies de joker die de Switch 2 nodig heeft.